gits2

Tradycja szopek

Drukuj

gwazdka2016

Jednym z elementów Świąt Bożego Narodzenia jest szopka. Przedstawiana jest zwykle w formie stajenki, rzadziej w formie jaskini lub groty. Są w niej umieszczone figurki przedstawiające postaci małego Jezusa, Najświętszej Marii Panny, świętego Józefa oraz trzech Mędrców ze Wschodu. Towarzyszą im anioły i zwierzęta, a nad całością świeci gwiazda betlejemska.

Pierwsza szopka powstała już w roku 330 n.e. na zlecenie cesarzowej Heleny – w znajdującej się w Betlejem grocie wybudowano marmurowy żłóbek, który miał upamiętniać narodziny Syna Bożego. W późniejszych latach zwyczaj ten dotarł do Rzymu do bazyliki Matki Bożej Większej, w której to, podczas nocy wigilijnej, mszę świętą celebrował sam papież.

Jednak za twórcę bożonarodzeniowej szopki powszechnie uznawany jest święty Franciszek z Asyżu. 24 grudnia 1223 roku zorganizował on w Greccio pierwszą na świecie żywą szopkę bożonarodzeniową. Przedstawiała ona wnętrze stajenki betlejemskiej w naturalnej skali wraz z osobami i żywymi zwierzętami. W miejscu tym odprawiona została msza św., podczas której święty Franciszek odśpiewał Ewangelię.

Zwyczaj zapoczątkowany przez św. Franciszka szybko zyskał na popularności. Gdy okazało się, że ten prosty sposób prezentowania treści ewangelicznych w szczególny sposób trafia do wiernych, budowa szopek stała się powszechna i popularna w całej Europie.

Do Polski tradycja wystawiania szopek bożonarodzeniowych dotarła już w XIII wieku. Współcześnie za jedną z najpiękniejszych polskich szopek bożonarodzeniowych powszechnie uznawana jest inscenizacja prezentowana w kościele o.o. kapucynów w Warszawie, której powstanie datowane jest na rok 1948. Równie znane są drewniane, bogato zdobione szopki krakowskie. Krakowskie szopkarstwo znajduje się na Krajowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego.

Renia
Gazeta Sołecka, nr 12(288), str. 12